Όταν το παιδί βρίσκεται στο σχολείο, σε δραστηριότητα, σε εκδρομή ή στο σπίτι άλλου φροντιστή, ένα απρόοπτο γεγονός μπορεί να δυσκολέψει την επικοινωνία. Το ζητούμενο δεν είναι να φοβίσουμε το παιδί, αλλά να έχουμε συμφωνήσει από πριν ποιος κάνει τι, ποιος επιτρέπεται να το παραλάβει και πώς θα ανταλλάξουμε τις απαραίτητες πληροφορίες.
Οι οδηγίες ετοιμότητας του αμερικανικού CDC για την ασφάλεια των παιδιών εκτός σπιτιού δίνουν έμφαση στη σαφή ενημέρωση μεταξύ οικογένειας και χώρου φροντίδας. Οι λεπτομέρειες διαφέρουν ανά χώρα και οργανισμό, όμως η βασική λογική είναι χρήσιμη παντού: γραπτό σχέδιο, ενημερωμένα στοιχεία και κοινή κατανόηση των διαδικασιών.
1. Ποιος μπορεί να παραλάβει το παιδί;
Η λίστα πρέπει να περιλαμβάνει μόνο πρόσωπα που έχουν πραγματική άδεια παραλαβής. Ελέγχουμε ότι το σχολείο ή η δραστηριότητα διαθέτει σωστά ονόματα και τηλέφωνα και γνωρίζει πώς θα επιβεβαιώσει την ταυτότητα ενός προσώπου που δεν βλέπει καθημερινά.
2. Πού γίνεται η επανένωση μετά από έκτακτη μετακίνηση;
Σε μια διακοπή λειτουργίας, ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο ή άλλο περιστατικό, το συνηθισμένο σημείο παραλαβής μπορεί να αλλάξει. Ρωτάμε ποιο είναι το εναλλακτικό σημείο και με ποιον τρόπο θα ανακοινωθεί η μεταφορά.
3. Ποιο κανάλι επικοινωνίας χρησιμοποιείται πρώτο;
Μήνυμα, τηλεφώνημα, εφαρμογή ή ηλεκτρονικό ταχυδρομείο; Κρατάμε τα στοιχεία επικοινωνίας ενημερωμένα και αποθηκεύουμε το επίσημο τηλέφωνο του χώρου. Είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε και ποια κανάλια δεν χρησιμοποιούνται για επείγουσες ειδοποιήσεις.
4. Υπάρχει δεύτερη επαφή αν ο γονέας δεν απαντήσει;
Ορίζουμε ένα πρόσωπο που μπορεί να ανταποκριθεί γρήγορα και γνωρίζει το σχέδιο. Η δεύτερη επαφή δεν χρειάζεται απλώς να υπάρχει σε μια φόρμα· πρέπει να ξέρει ότι έχει αυτόν τον ρόλο.
5. Ποιες ιατρικές πληροφορίες πρέπει να είναι διαθέσιμες;
Αλλεργίες, χρόνια νοσήματα, φάρμακα και ειδικές ανάγκες πρέπει να είναι καταγεγραμμένα με τον τρόπο που ζητά ο οργανισμός. Οι πληροφορίες ανανεώνονται όταν αλλάξει η κατάσταση του παιδιού ή η αγωγή του.
6. Πώς χορηγείται ένα απαραίτητο φάρμακο;
Ρωτάμε ποιος είναι εξουσιοδοτημένος, πού φυλάσσεται το φάρμακο και τι γραπτές οδηγίες χρειάζονται. Δεν βάζουμε φάρμακα στην τσάντα χωρίς συνεννόηση, γιατί μπορεί να δημιουργηθεί κίνδυνος για το ίδιο το παιδί ή για άλλα παιδιά.
7. Τι πρέπει να γνωρίζει το ίδιο το παιδί;
Ανάλογα με την ηλικία, το παιδί μπορεί να γνωρίζει το πλήρες όνομά του, το όνομα του γονέα ή κηδεμόνα και έναν αριθμό επικοινωνίας. Του εξηγούμε ότι σε ένα απρόοπτο ακολουθεί τις οδηγίες των υπεύθυνων ενηλίκων και δεν φεύγει μόνο του με άγνωστο πρόσωπο.
8. Πότε επανεξετάζουμε το σχέδιο;
Ένας έλεγχος στην αρχή της σχολικής χρονιάς δεν αρκεί. Επαναλαμβάνουμε την επιβεβαίωση όταν αλλάζει τηλέφωνο, διεύθυνση, φροντιστής, πρόγραμμα, σχολείο ή κατάσταση υγείας. Μια σύντομη υπενθύμιση πριν από εκδρομές και πολυήμερες δραστηριότητες βοηθά επίσης.
Μικρός έλεγχος πριν φύγετε
- Τα στοιχεία γονέων και εναλλακτικής επαφής είναι σωστά.
- Η λίστα εξουσιοδοτημένων προσώπων είναι ενημερωμένη.
- Οι ιατρικές πληροφορίες έχουν δοθεί γραπτώς.
- Γνωρίζετε το βασικό και το εναλλακτικό σημείο παραλαβής.
- Το παιδί έχει ακούσει το σχέδιο με απλά, ήρεμα λόγια.
Το σχέδιο έκτακτης ανάγκης δεν εξαλείφει κάθε δυσκολία. Μειώνει όμως την αβεβαιότητα και βοηθά τους ενήλικες να συντονιστούν γρηγορότερα, με λιγότερες αντικρουόμενες οδηγίες για το παιδί.
Πηγή τεκμηρίωσης: CDC — Keeping Children Safe Away from Home. Οι πρακτικές πρέπει να προσαρμόζονται στις διαδικασίες του σχολείου ή του φορέα και στις οδηγίες των αρμόδιων ελληνικών αρχών.
