Σχεδόν κάθε γονιός έχει βρεθεί σε αυτή τη σκηνή: το παιδί κοιτάει το πιάτο, σπρώχνει το φαγητό και δηλώνει «δεν μου αρέσει». Ή τρώει μόνο τρία συγκεκριμένα φαγητά και απορρίπτει όλα τα υπόλοιπα.
Η επιλεκτική διατροφή είναι συχνή στην παιδική ηλικία και στις περισσότερες περιπτώσεις αποτελεί φυσιολογικό στάδιο ανάπτυξης.
Δεν είναι απαραίτητα ένδειξη προβλήματος. Είναι συχνά μέρος της αναπτυξιακής διαδικασίας αυτονομίας.
Γιατί συμβαίνει;
Στην προσχολική ηλικία, τα παιδιά δοκιμάζουν τα όριά τους. Το φαγητό είναι ένας από τους λίγους τομείς όπου μπορούν να ασκήσουν έλεγχο.
Παράλληλα:
-
οι γευστικοί κάλυκες είναι πιο ευαίσθητοι
-
οι νέες υφές προκαλούν δυσφορία
-
η ρουτίνα δημιουργεί αίσθηση ασφάλειας
Αυτό που για εμάς είναι «ποικιλία», για εκείνα μπορεί να είναι αβεβαιότητα.
Τι να κάνετε (και τι όχι)
Η πίεση συνήθως φέρνει αντίδραση. Όταν το φαγητό μετατρέπεται σε πεδίο μάχης, η ένταση συνδέεται με το γεύμα.
Αντί για πίεση, δοκιμάστε:
✔ Διατηρήστε σταθερή ρουτίνα γευμάτων
Σταθερές ώρες και ήρεμο περιβάλλον βοηθούν το παιδί να νιώθει ασφάλεια.
✔ Προσφέρετε μικρές ποσότητες νέων τροφών
Η επανάληψη χωρίς πίεση αυξάνει την πιθανότητα αποδοχής.
✔ Δώστε επιλογές μέσα σε όρια
«Θες καρότο ή αγγούρι;» αντί για «Θα φας σαλάτα».
✔ Μείνετε ουδέτεροι
Μην σχολιάζετε υπερβολικά το τι έφαγε ή δεν έφαγε.
Πότε χρειάζεται αξιολόγηση;
Αν το παιδί:
-
έχει έντονη αποστροφή σε υφές
-
παρουσιάζει απώλεια βάρους
-
περιορίζει δραστικά τις ομάδες τροφίμων
τότε χρειάζεται συζήτηση με παιδίατρο ή ειδικό διατροφής.
Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως, η επιλεκτικότητα περνά σταδιακά.
Η σχέση με το φαγητό είναι μακροπρόθεσμη
Ο στόχος δεν είναι να φάει σήμερα όλο το μπρόκολο.
Ο στόχος είναι να αναπτύξει υγιή σχέση με το φαγητό, χωρίς άγχος και συγκρούσεις.
Όταν το τραπέζι παραμένει χώρος σύνδεσης και όχι διαπραγμάτευσης, το παιδί μαθαίνει να ακούει το σώμα του και να δοκιμάζει με ασφάλεια.
