Η εγκυμοσύνη παρουσιάζεται συχνά σαν μία περίοδος γεμάτη χαρά, ανυπομονησία και συγκίνηση. Και πράγματι, για πολλές γυναίκες είναι. Υπάρχει όμως και μια πλευρά της εγκυμοσύνης για την οποία μιλάμε πολύ λιγότερο: η μοναξιά.
Μια μοναξιά που μπορεί να εμφανιστεί ακόμη κι όταν γύρω από τη γυναίκα υπάρχουν άνθρωποι που την αγαπούν, τη φροντίζουν και ενδιαφέρονται για εκείνη.
Γιατί πολλές φορές, στην εγκυμοσύνη, όλοι ασχολούνται με το μωρό — αλλά λίγοι ρωτούν πραγματικά πώς είναι η ίδια η γυναίκα.
Ξαφνικά, το σώμα αλλάζει, η καθημερινότητα αλλάζει, η ψυχολογία αλλάζει και μαζί αλλάζει σταδιακά και η ίδια η αίσθηση ταυτότητας. Η γυναίκα δεν είναι μόνο σύντροφος, εργαζόμενη ή απλώς ο εαυτός της. Ετοιμάζεται να γίνει μητέρα. Και αυτή η μετάβαση είναι πολύ μεγαλύτερη ψυχικά απ’ όσο συχνά φανταζόμαστε.
Πολλές γυναίκες βιώνουν φόβο, αβεβαιότητα ή συναισθηματικές μεταπτώσεις και ταυτόχρονα αισθάνονται ότι “δεν πρέπει” να μιλήσουν γι’ αυτά. Υπάρχει μια κοινωνική εικόνα που θέλει την εγκυμοσύνη να είναι αποκλειστικά ευτυχισμένη, φωτεινή και γεμάτη πληρότητα.
Έτσι, όταν μια γυναίκα:
- νιώθει άγχος,
- κουράζεται ψυχικά,
- φοβάται για το μέλλον,
- δυσκολεύεται να αναγνωρίσει το σώμα της,
- ή ακόμη και όταν νιώθει ambivalence απέναντι στη μητρότητα,
συχνά γεμίζει ενοχές.
Και κάπου εκεί αρχίζει η εσωτερική απομόνωση.
Υπάρχουν γυναίκες που νιώθουν ότι κανείς δεν καταλαβαίνει πραγματικά τι συμβαίνει μέσα τους. Άλλες αισθάνονται ότι χάνουν σταδιακά ένα κομμάτι της παλιάς τους ζωής χωρίς να μπορούν να το πουν δυνατά, γιατί φοβούνται ότι θα θεωρηθούν “αχάριστες” ή “κακές μέλλουσες μητέρες”.
Η αλήθεια όμως είναι πως η εγκυμοσύνη δεν φέρνει μόνο ζωή. Φέρνει και μια τεράστια ψυχική μετάβαση.
Και κάθε μεγάλη μετάβαση κουβαλά μαζί της και αβεβαιότητα.
Ακόμη και μέσα σε μια υποστηρικτική σχέση, η γυναίκα μπορεί να νιώθει ότι το σώμα και το μυαλό της βιώνουν κάτι που τελικά μόνο η ίδια μπορεί να αισθανθεί πλήρως. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπά το παιδί της ή ότι δεν θέλει να γίνει μητέρα.
Σημαίνει ότι παραμένει άνθρωπος.
Γι’ αυτό είναι σημαντικό γύρω από μια έγκυο να υπάρχει όχι μόνο πρακτική φροντίδα, αλλά και συναισθηματικός χώρος. Χώρος όπου θα μπορεί να μιλήσει χωρίς να νιώθει ότι πρέπει συνεχώς να δείχνει χαρούμενη, δυνατή ή “ευγνώμων”.
Καμιά φορά, το πιο σημαντικό που χρειάζεται να ακούσει μια γυναίκα στην εγκυμοσύνη δεν είναι:
«Τι κάνει το μωρό;»
Αλλά:
«Πώς είσαι πραγματικά εσύ;»
