Για πολλούς γονείς σήμερα, η βαρεμάρα μοιάζει σχεδόν με πρόβλημα που πρέπει να λυθεί αμέσως. Αν ένα παιδί πει «βαριέμαι», συνήθως ακολουθεί μια προσπάθεια να γεμίσει αμέσως ο χρόνος του. Μια δραστηριότητα, ένα παιχνίδι, μια οθόνη, κάτι που θα το κρατήσει απασχολημένο.
Ζούμε σε μια εποχή όπου τα παιδιά έχουν συνεχώς ερεθίσματα. Πρόγραμμα, δραστηριότητες, εικόνες, ήχους, πληροφορίες. Και πολλές φορές, χωρίς να το καταλάβουμε, αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι κάθε λεπτό της ημέρας πρέπει να είναι “γεμάτο”.
Τα τελευταία χρόνια όμως, όλο και περισσότεροι ειδικοί υποστηρίζουν ότι η βαρεμάρα δεν είναι απαραίτητα κάτι αρνητικό. Αντίθετα, ο λεγόμενος «κενός χρόνος» μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη ενός παιδιού.
Όταν ένα παιδί δεν έχει συνεχώς έτοιμη ψυχαγωγία μπροστά του, ο εγκέφαλος αρχίζει να λειτουργεί διαφορετικά. Προσπαθεί να δημιουργήσει μόνος του κάτι να κάνει. Εκεί εμφανίζεται πιο συχνά η φαντασία, το ελεύθερο παιχνίδι και η δημιουργικότητα.
Πολλά παιδιά αρχίζουν να επινοούν ιστορίες, να μετατρέπουν καθημερινά αντικείμενα σε παιχνίδια ή να βρίσκουν τρόπους να απασχοληθούν χωρίς καθοδήγηση. Και αυτό είναι μια σημαντική δεξιότητα. Μαθαίνουν σταδιακά να αντέχουν τον “άδειο χρόνο” χωρίς να χρειάζονται συνεχώς εξωτερικά ερεθίσματα.
Φυσικά, υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη δημιουργική βαρεμάρα και στην πλήρη αποσύνδεση. Το ζητούμενο δεν είναι να αφήσουμε ένα παιδί χωρίς όρια ή χωρίς επαφή, αλλά να μην αισθανόμαστε ότι πρέπει συνεχώς να γεμίζουμε κάθε στιγμή της ημέρας του.
Κάποιες φορές, οι πιο ήρεμες στιγμές είναι αυτές που βοηθούν πραγματικά ένα παιδί να σκεφτεί, να χαλαρώσει και να αναπτύξει τη δική του πρωτοβουλία. Και αυτό είναι κάτι που δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να βρει μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο συνεχή ερεθίσματα.
Ίσως τελικά το θέμα δεν είναι αν το παιδί βαριέται. Ίσως το θέμα είναι αν έχει ποτέ τον χώρο να μείνει λίγο μόνο με τη σκέψη και τη φαντασία του.
Γιατί δεν χρειάζεται κάθε λεπτό να είναι γεμάτο για να είναι ουσιαστικό.
