Η περίοδος του Πάσχα για πολλούς γονείς δεν είναι διακοπές. Είναι μια περίοδος όπου το παιδί είναι εκτός σχολείου, εκτός ρουτίνας και συχνά μακριά από τους γονείς για αρκετές ώρες μέσα στη μέρα. Εκεί δεν αρκεί να πούμε “κρατάμε πρόγραμμα”. Το θέμα είναι τι κάνει πρακτικά το παιδί μέσα στη μέρα, ώστε να μην βαριέται, να μην κολλάει στις οθόνες και να νιώθει μια σταθερότητα.
Ανάλογα με το πού βρίσκεται το παιδί, η προσέγγιση αλλάζει. Και εκεί είναι που χρειάζονται συγκεκριμένες λύσεις.
Όταν το παιδί είναι με παππούδες
Σε αυτή την περίπτωση, το παιδί συνήθως “χαλαρώνει” πολύ περισσότερο από ό,τι στο σπίτι του, κάτι που είναι φυσιολογικό. Αν όμως δεν υπάρχει καθόλου ρυθμός, η μέρα χάνεται.
Το πρώτο που βοηθά είναι να υπάρχει ένα “σταθερό σημείο” μέσα στη μέρα. Για παράδειγμα, κάθε μέρα την ίδια ώρα το παιδί κάνει κάτι συγκεκριμένο, όπως ζωγραφική ή κατασκευή. Δεν χρειάζεται κάτι περίπλοκο. Ένα κουτί με υλικά που ανοίγει καθημερινά την ίδια ώρα δημιουργεί μια μικρή ρουτίνα χωρίς πίεση.
Το δεύτερο είναι να μπει το παιδί σε μικρές δραστηριότητες του σπιτιού. Να βοηθήσει στο φαγητό, να βάλει τραπέζι, να ανακατέψει υλικά, να πλύνει φρούτα. Δεν είναι “αγγαρεία”. Είναι τρόπος να νιώσει ότι συμμετέχει και να περάσει δημιουργικά τον χρόνο του.
Το τρίτο είναι να υπάρχει μια μικρή έξοδος μέσα στη μέρα. Μια βόλτα στο τετράγωνο, στην παιδική χαρά ή ακόμα και στο μπαλκόνι με παιχνίδι. Η αλλαγή χώρου βοηθά πολύ στη διάθεση και σπάει τη μονοτονία.
Όταν το παιδί είναι με νταντά ή babysitter
Εδώ το βασικό πρόβλημα είναι ότι η μέρα μπορεί εύκολα να γίνει “ελεύθερη ώρα χωρίς κατεύθυνση”.
Το πρώτο που δουλεύει πολύ είναι να έχει το παιδί “δραστηριότητες ανά ώρα”, όχι αυστηρά, αλλά με σειρά. Δηλαδή πρώτα παιχνίδι, μετά κάτι πιο ήσυχο, μετά κίνηση. Για παράδειγμα: παιχνίδι με τουβλάκια, μετά παραμύθι, μετά λίγο έξω. Αυτή η εναλλαγή κρατά το παιδί ενεργό χωρίς να κουράζεται.
Το δεύτερο είναι να υπάρχει ένα συγκεκριμένο “έργο της ημέρας”. Κάτι που να ξεκινά και να ολοκληρώνεται. Μια κατασκευή, ένα παζλ, κάτι που το παιδί θα δείξει στους γονείς όταν γυρίσουν. Αυτό δίνει νόημα στον χρόνο του.
Το τρίτο είναι να περιορίζονται οι οθόνες με συμφωνία από πριν. Όχι αυθόρμητα μέσα στη μέρα, αλλά ξεκάθαρα: συγκεκριμένη ώρα και διάρκεια. Όταν το παιδί ξέρει τι να περιμένει, δεν γίνεται διαπραγμάτευση κάθε φορά.
Όταν το παιδί είναι στον παιδικό
Εδώ η πρόκληση δεν είναι οι ώρες στον παιδικό, αλλά η μετάβαση όταν αυτός κλείνει.
Το πρώτο που βοηθά είναι να κρατηθεί παρόμοια δομή στο σπίτι για λίγες μέρες. Αν το παιδί είχε δραστηριότητες το πρωί, καλό είναι να υπάρχει κάτι αντίστοιχο στο σπίτι, έστω πιο απλό. Για παράδειγμα, ώρα παιχνιδιού στο τραπέζι ή δημιουργική απασχόληση.
Το δεύτερο είναι να αποφευχθεί η “απότομη αλλαγή”. Αν το παιδί πάει από πλήρη δραστηριότητα σε πλήρη αδράνεια, η αντίδραση θα είναι έντονη. Χρειάζεται σταδιακή προσαρμογή.
Το τρίτο είναι να υπάρχει ξεκάθαρη αρχή και τέλος στη μέρα. Ακόμα και στο σπίτι, το παιδί χρειάζεται να καταλάβει πότε “ξεκινά η μέρα” και πότε “τελειώνει”. Αυτό βοηθά να μην μπερδευτεί ο ρυθμός του.
Αυτό που κάνει τη διαφορά
Το παιδί δεν χρειάζεται να είναι συνεχώς απασχολημένο. Χρειάζεται να ξέρει τι συμβαίνει μέσα στη μέρα του. Όταν υπάρχει μια βασική ροή, ακόμα κι αν είναι απλή, το παιδί νιώθει πιο ήρεμο, ακόμα κι αν είναι μακριά από τους γονείς του.
Και αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό αυτές τις μέρες.
