Οι πρώτες μέρες με ένα νεογέννητο είναι γεμάτες απορίες. Κάθε μικρή αλλαγή μπορεί να μοιάζει ανησυχητική, ειδικά όταν όλα είναι καινούργια και δεν υπάρχει εμπειρία για σύγκριση. Αυτό που δυσκολεύει τους περισσότερους γονείς δεν είναι το ίδιο το μωρό, αλλά το ότι δεν ξέρουν τι θεωρείται φυσιολογικό και τι όχι.
Ένα από τα πρώτα πράγματα που προκαλούν άγχος είναι το κλάμα. Ένα νεογέννητο κλαίει, και πολλές φορές χωρίς εμφανή λόγο. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Είναι ο μόνος τρόπος επικοινωνίας που έχει. Μπορεί να πεινάει, να θέλει αγκαλιά, να είναι κουρασμένο ή απλώς να χρειάζεται επαφή. Το δύσκολο στην αρχή είναι ότι δεν ξεχωρίζεις πάντα τη διαφορά, αλλά με τον χρόνο αρχίζει να γίνεται πιο κατανοητό.
Το ίδιο ισχύει και για τον ύπνο. Τα νεογέννητα δεν έχουν πρόγραμμα. Μπορεί να κοιμούνται αρκετές ώρες μέσα στη μέρα και να ξυπνούν συχνά τη νύχτα. Αυτό δεν είναι “πρόβλημα”, είναι μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης. Ο ρυθμός τους διαμορφώνεται σταδιακά.
Ένα ακόμα σημείο που ανησυχεί συχνά τους γονείς είναι το τάισμα. Άλλες φορές το μωρό τρώει πιο συχνά και άλλες λιγότερο. Δεν υπάρχει πάντα σταθερό μοτίβο τις πρώτες μέρες. Αν όμως το μωρό παίρνει βάρος και δείχνει ικανοποιημένο μετά το γεύμα, τότε συνήθως όλα εξελίσσονται φυσιολογικά.
Οι κινήσεις του μωρού επίσης μπορεί να φαίνονται περίεργες. Τινάγματα, απότομες κινήσεις ή ακόμα και ήχοι κατά τη διάρκεια του ύπνου είναι συνηθισμένα. Το νευρικό του σύστημα βρίσκεται ακόμη σε ανάπτυξη και αυτές οι αντιδράσεις είναι αναμενόμενες.
Υπάρχουν όμως και κάποια σημάδια που χρειάζονται προσοχή. Αν το μωρό είναι πολύ υποτονικό, δεν ξυπνά για να φάει, έχει συνεχώς έντονο και διαφορετικό κλάμα ή παρουσιάζει δυσκολία στην αναπνοή, τότε είναι σημαντικό να υπάρξει άμεση επικοινωνία με παιδίατρο. Το ίδιο ισχύει και σε περιπτώσεις υψηλού πυρετού ή αν κάτι φαίνεται “πολύ διαφορετικό” από τη συνηθισμένη του εικόνα.
Το πιο σημαντικό που μπορεί να κρατήσει ένας γονιός είναι ότι η αβεβαιότητα στην αρχή είναι φυσιολογική. Δεν χρειάζεται να γνωρίζει τα πάντα από την πρώτη στιγμή. Με τον χρόνο, η παρατήρηση και η καθημερινή επαφή βοηθούν να καταλάβει καλύτερα το παιδί του.
Και κάπου εκεί, το άγχος αρχίζει να μειώνεται. Όχι γιατί όλα γίνονται τέλεια, αλλά γιατί αρχίζουν να γίνονται πιο γνώριμα.
