Υπάρχει μια φράση που ακούγεται συχνά, αλλά μόνο όταν γίνεις γονιός την καταλαβαίνεις πραγματικά. Οι γονείς δεν έχουν ρεπό. Δεν είναι υπερβολή, ούτε σχήμα λόγου. Είναι μια κατάσταση που δεν τελειώνει, ακόμα κι όταν όλα γύρω φαίνονται ήρεμα.
Η γονεϊκότητα δεν είναι μόνο οι ώρες που περνάς με το παιδί. Είναι και οι ώρες που δεν είσαι μαζί του αλλά το σκέφτεσαι. Είναι η σκέψη αν έφαγε καλά, αν πέρασε καλά στο σχολείο, αν κάτι το απασχολεί και δεν το είπε. Είναι αυτή η συνεχής παρουσία στο πίσω μέρος του μυαλού που δεν σβήνει.
Ακόμα και όταν υπάρχει χρόνος για ξεκούραση, δεν είναι ποτέ πλήρης. Ο γονιός δεν “κλείνει”. Δεν αφήνει πίσω του την ευθύνη όπως θα άφηνε μια δουλειά στο τέλος της ημέρας. Την κουβαλά μαζί του. Και αυτό είναι που κουράζει περισσότερο. Όχι η ένταση της στιγμής, αλλά η διάρκειά της.
Υπάρχουν μέρες που νιώθεις ότι τα κάνεις όλα μηχανικά. Ξυπνάς, οργανώνεις, φροντίζεις, ανταποκρίνεσαι σε ό,τι χρειάζεται. Και μέσα σε όλα αυτά, πολλές φορές δεν υπάρχει χώρος για σένα. Όχι επειδή δεν θέλεις, αλλά επειδή πάντα κάτι άλλο προηγείται.
Και μαζί με αυτή την κούραση έρχεται συχνά και η ενοχή. Αν είσαι στη δουλειά, σκέφτεσαι ότι λείπεις. Αν είσαι στο σπίτι, σκέφτεσαι ότι δεν προλαβαίνεις όλα τα υπόλοιπα. Αν ξεκουραστείς, μπορεί να νιώσεις ότι “έπρεπε να κάνεις κάτι άλλο”. Είναι μια κατάσταση όπου, ό,τι κι αν κάνεις, κάτι μέσα σου λέει ότι δεν είναι αρκετό.
Αυτό που δεν λέγεται συχνά είναι ότι όλα αυτά είναι φυσιολογικά. Δεν σημαίνουν ότι κάτι κάνεις λάθος. Σημαίνουν ότι βρίσκεσαι σε έναν ρόλο που δεν έχει διακοπή, που δεν έχει σαφή όρια και που απαιτεί συνεχή παρουσία.
Ίσως το πιο σημαντικό μέσα σε αυτό είναι να υπάρξει μια μικρή αλλαγή στον τρόπο που το βλέπεις. Να σταματήσεις να ζητάς από τον εαυτό σου να τα κάνει όλα τέλεια. Να αναγνωρίσεις ότι η κούραση είναι μέρος της διαδικασίας και όχι ένδειξη αποτυχίας. Να επιτρέψεις στον εαυτό σου να σταματήσει, έστω για λίγο, χωρίς να το φορτώσεις με ενοχή.
Γιατί τελικά, το δύσκολο δεν είναι ότι ο γονιός κουράζεται. Το δύσκολο είναι ότι δεν σταματά ποτέ. Και μέσα σε αυτό το “ποτέ”, χρειάζεται να βρει μικρές στιγμές που να τον κρατούν όρθιο.
